Η «Χύτρα» των Μετεώρων και η Ανταρσία για τη Δημοτική Επιτροπή

Γιώργος Βαΐου 

Αν ο Εμμανουήλ Ροΐδης άφηνε για λίγο την Αθήνα του 19ου αιώνα και ανηφόριζε προς την Καλαμπάκα, θα διαπίστωνε με βαθιά ικανοποίηση πως η πολιτική φύση του Έλληνα παραμένει συγκινητικά αναλλοίωτη, έχοντας απλώς εκσυγχρονιστεί με βαρύγδουπους θεσμικούς τίτλους.

Στο Εργατικό Κέντρο Καλαμπάκας, κατά την ειδική συνεδρίαση για την ανάδειξη της νέας Δημοτικής Επιτροπής του Δήμου Μετεώρων, το τοπικό πολιτικό μεγαλείο κατάφερε να ξεπεράσει ακόμα και την κλασική ροϊδική θεωρία. Μέχρι πρότινος, ο μεγάλος σατιρικός συγγραφέας χώριζε απλουστευμένα τον κόσμο σε δύο στρατόπεδα: σε αυτούς που έχουν το κουτάλι («έχοντες κοχλιάριον») και σε αυτούς που το ψάχνουν απεγνωσμένα («μη έχοντες κοχλιάριον»). Στα Μετέωρα, όμως, η τοπική αυτοδιοίκηση εισήγαγε μια νέα, σχεδόν μεταμοντέρνα υποκατηγορία: τους δημοτικούς συμβούλους της πλειοψηφίας οι οποίοι, αν και κρατούσαν γερά το «κοχλιάριον», επέλεξαν να μην ακολουθήσουν τη γραμμή του Δημάρχου, προτιμώντας να «σπάσουν» το κουτάλι στα δύο, έτσι για το καλό του εσωπαραταξιακού διαλόγου.

Η ξαφνική αυτή ευθιξία αποκτά βέβαια άλλη χάρη, αν αναλογιστεί κανείς ότι η Δημοτική Επιτροπή είναι το πιο «πολύτιμο» όργανο διοίκησης. Από τα χέρια της περνάει όλο το παραδοσιακό παιχνίδι των απευθείας αναθέσεων, των ελκυστικών διαγωνισμών και των κονδυλίων εκατομμυρίων ευρώ για τα μεγάλα έργα της περιοχής. Είναι, με απλά λόγια, το ίδιο το χέρι που αναδεύει τη «χύτρα» του δημόσιου χρήματος. Όταν, λοιπόν, οι σύμβουλοι της ίδιας της δημοτικής αρχής διαφοροποιούνται, το μήνυμα πίσω από τις κλειστές πόρτες δεν είναι κάποια υψηλή ιδεολογική αναζήτηση, αλλά μια ξεκάθαρη μάχη ελέγχου. Μια ευγενική προειδοποίηση για το ποιος, πώς και με ποιους όρους θα διαχειρίζεται την κουτάλα. Αυτό το εσωτερικό ανακάτεμα της κατσαρόλας κάνει τη «χύτρα του προϋπολογισμού» να κοχλάζει επικίνδυνα, απειλώντας να ζεματίσει τις εύθραυστες ισορροπίες στην οδό Ευθυμίου Βλαχάβα.

Την ίδια ώρα, η αντιπολίτευση, στον ρόλο του κλασικού «μη έχοντος κοχλιάριον», παρακολουθεί το θέαμα από τα έδρανα με ένα μειδίαμα γεμάτο νόημα, απολαμβάνοντας τη δωρεάν παράσταση, καθώς οι «μάγειρες» της πλειοψηφίας τσακώνονται για το ποιος έχει το καλύτερο κράτημα. Έτσι, κάτω από τη σκιά των ιερών βράχων των Μετεώρων, οι οποίοι στέκουν αγέρωχοι και ακούνητοι στο πέρασμα των αιώνων, η πολιτική κατσαρόλα του Δήμου αποδεικνύει ότι το πνεύμα του Ροΐδη ζει, βασιλεύει και κυρίως αυτοδιοικείται. Όταν τ