Ο Χρίστος Λιάπης υπογράφει το νέο βιβλίο του ”Επιβλέμματ@ – Ένας φοιτητής Ιατρικής έγραφε”

Το Σάββατο 14 Μαρτίου 2026, ο Επίκ. Καθηγητής Ψυχιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, Χρίστος Χ. Λιάπης συζητήσε με τους φίλους αναγνώστες και αναγνώστριες για το νέο του βιβλίο που κυκλοφόρησε από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις «Πασχαλίδη – Broken Hill», με τίτλο: «Επιβλέμματ@ – Ένας φοιτητής Ιατρικής έγραφε», υπογράφοντας αντίτυπα του βιβλίου, στο βιβλιοπωλείο «ΧΑΡΤΟΠΟΛΙΣ – Ελένη Νικολέλη», στον Φάρο Ψυχικού, Λ. Κηφισίας και Δημητρίου Βασιλείου 1, από τις 12:00 έως τις 14:00.  

 

Η συλλογή άρθρων και δοκιμίων του Πανεπιστημιακού γιατρού και αναπλ. Προέδρου του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΕΟΠΑΕ, καλύπτει μια ευρεία χρονική περίοδο, από το 1999 έως το 2025, ξεκινώντας με την ιδιόχειρη αφιέρωση-προτροπή, προς τον ίδιο, του Lord David Owen, πρώην Υπουργού Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, Ψυχιάτρου κατά σπουδές και εμπνευστή του σχεδίου Βανς και Όουεν για την ειρήνη στην πρώην Γιουγκοσλαβία,…

 

Ένας φοιτητής Ιατρικής έγραφε…

«Άντεξε, κέρδισε και απόκτησε την ανεξαρτησία σου μέσα από την Ιατρική»

Λονδίνο, Φθινόπωρο 2015

Lord David Owen, 

π. Υποτργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας

Μέλος της Βουλής των Λόρδων

Ψυχιατρος.

 

Στην αγορά εργασίας βγήκα το καλοκαίρι του 2004, ως αγροτικός ιατρός,  λίγους μήνες μετά την αποφοίτησή μου από την Ιατρική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Τότε ακριβώς που οι επιτυχίες της εθνικής του Ρεχάγκελ, του Χαριστέα και του Ζαγοράκη, αποτελούσανε  το αθλητικό αντιστοίχισμα  μιας περιόδου η οποία έμοιαζε να επιφυλάσσει ιδιαίτερα ξεχωριστούς ρόλους για τη χώρα μας. Η Ελλάδα των Ολυμπιακών και των μεγάλων έργων, η Ελλάδα που μετρούσε δύο χρόνια ένταξης στους ισχυρούς της Ευρωζώνης. 

Για να ξεκινήσουμε, λοιπόν, την ανάγνωση αυτού του βιβλίου, μιας και εγώ ο ίδιος ξαναδιάβαζα τον φοιτητικό εαυτό μου για να το συν-γράψω, ας πάμε τις μνήμες πίσω, στoν Ιούλιο του 2004, με την Ελλάδα μας, τη χώρα της ανθηρής οικονομίας, της Ευρωζώνης και της επικείμενης Ολυμπιάδας, να ετοιμάζεται να πανηγυρίσει την, πέρα από κάθε προσδοκία, κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου.

Έγραφα, λοιπόν, τότε, την παραμονή του τελικού: «Σήμερα, με την πολιτική ηγεσία να μεταβαίνει για τον τελικό στην Πορτογαλία…Η Ελλάδα των Ολυμπιακών και των μεγάλων έργων, η Ελλάδα στους ισχυρούς της διευρυμένης Ευρώπης. Τα πράγματα παρεκκλίνουν μόνο όταν οι επιτυχίες του αθλητισμού λειτουργούν ως υποκατάστατο ενθουσιασμού, ελλείψει άλλων εθνικών επιτευγμάτων και στη δεδομένη κατάσταση κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει». (Ελευθερία 04/06/2004).

Ή μήπως συνέβη;

«Επιβλέμματ@ - Ένας φοιτητής Ιατρικής έγραφε…»

Υπογράφοντας το νέο μου βιβλίο που κυκλοφόρησε από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις “ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ-BROKEN HILL” στο βιβλιοπωλείο ΧΑΡΤΟΠΟΛΙΣ της Ελένη Νικολέλη εχθές, Σάββατο 14/03. Ευχαριστώ τις φίλες και τους φίλους αναγνώστες που με τίμησαν με την παρουσία τους, προσφέροντας την ενδιαφέρουσα ευκαιρία ανταλλαγής απόψεων πάνω στα πολυεπίπεδα θέματα που καλύπτει το βιβλίο και μάλιστα στη διαχρονία των αλλαγών της διεθνούς συγκυρίας αλλά και των εγχώριων μεταβολών σε ένα διάστημα από το 1999 των φοιτητικών μου χρόνων στην Ιατρική Σχολή του Α.Π.Θ. μέχρι το 2025 που ανέλαβα καθήκοντα Επίκουρου Καθηγητή στην Ιατρική Σχολή του Δ.Π.Θ.

Σταθμός Λαρίσης

Ιανουάριος 2005

Σιδηροδρομικός Σταθμός Πλαταμώνα, κάποιο μακρινό πρωινό καλοκαιριού, περιμένοντας το τρένο για τη Σαλονίκη. Το παλιό υδραγωγείο δίπλα στο πετρόκτιστο κτήριο εντείνει τη σημειολογική μελαγχολία που ούτως ή άλλως, χαρακτηρίζει όλους τους σταθμούς. Μια στάσιμη ρευστότητα που διαβρέχει ανθρώπους και διαθέσεις, σαν το σκουριασμένο νερό στον πάτο της τσιμεντένιας δεξαμενής, σαν τη μαυριδερή γραμμή των λαδιών της μηχανής πάνω στις άσπρες πέτρες, που διχοτομεί τη γωνία όπου η οφθαλμαπάτη της προοπτικής ενώνει τις άτεμνες σιδηροδρομικές γραμμές. Ανάμεσα στους πρωινούς ταξιδιώτες ξεχωρίζει μια ευτραφής, μεσήλικος φιγούρα με ένα λευκό ναυτικό πηλίκιο και με κάμποσα μεταλλικά διακριτικά αεροπόρου καρφιτσωμένα στο πουλόβερ που επιμένει να φορά παρά την ήδη έντονη ζέστη. Ο δυστυχής κύριος ακολουθεί κατά πόδας τον σταθμάρχη που προειδοποιεί για την επικείμενη έλευση του τρένου, ρίχνοντας φθονερές ματιές στο κόκκινο υπηρεσιακό του καπέλο και επαναλαμβάνοντας, ως παρανοϊκή ηχώ: «Σε λίγο θα προσγειωθεί το αεροπλάνο!!» Ποια τραγική τάση φυγής απ’ την πραγματικότητα να είχε ανακατέψει στο παραλήρημά του τα λιμάνια, τους σταθμούς και τ’ αεροδρόμια;

Σταθμός Λαρίσης, Κυριακή απόγευμα, λίγα χρόνια μετά. Αφετηρία της σιδηροδρομικής σύνδεσης της πρωτεύουσας με τον Βορρά, ονοματολογικό κατάλοιπο της εποχής που τα σύνορα της Ελλάδας έφταναν μέχρι τη Λάρισα –για την ακρίβεια μέχρι την Ελασσόνα- και φυσικά, επίσης, μελαγχολικός παρά την πολυκοσμία του. Την τελευταία στιγμή, όπως πάντα, τρέχω να επιβιβαστώ στο τρένο. Λίγο πριν βγω στην πλατφόρμα η υπάλληλος της εταιρείας security σκανάρει τις αποσκευές μου και μου ζητάει ευγενικά να περάσω απ’ τον ανιχνευτή μετάλλων. Χωρίς να της δείξω το εισιτήριο δε με αφήνει να περάσω στις αποβάθρες; Τι έγινε; Καινούριος στην Αθήνα, πήρα λάθος μετρό και αντί για Σταθμό βρέθηκα Αεροδρόμιο και μου ζητάνε boarding pass ή μήπως ο παλιός δυστυχής Πλαταμωνίτης κατάφερε επιτέλους να επιβάλει το παραλήρημά του στην πραγματικότητα, μετατρέποντας τον ‘Σταθμό Λαρίσης’ σε ‘Ελευθέριος Βενιζέλος’; Κοιτάζω γύρω μου μήπως και τον δω να ξεπροβάλει μέσα από το ετερόκλητο πλήθος των αναμενόντων, με το ναυτικό πηλίκιο γερτό στο μέτωπό του, με το αυτάρεσκο υπομειδίαμα της τελικής δικαίωσης στο πρόσωπό του και ανεβαίνω στο τρένο.

Ίσως να φταίει πως χρόνια πριν, μια νύχτα μαζικής φοιτητικής επιστροφής, σ’ έναν άλλον σιδηροδρομικό σταθμό, αυτόν της Θεσσαλονίκης, είδα μια αγκαλιά να φεύγει σε λάθος προορισμό. Γι’ αυτό από τότε, όταν βρίσκομαι σε σταθμούς, η σκέψη μου δουλεύει περίεργα, ανακατεύοντας τους παρανοϊκούς αεροσταθμάρχες με τα αυξημένα μέτρα ασφαλείας λόγω των τρομοκρατικών επιθέσεων σε τρένα. Καθησυχάζω το αρχικό μου ξάφνιασμα, βρίσκω τη θέση μου και ξεκινώ για τη Λάρισα.