TΑ ΜΑΥΡΑ ΚΑΙ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ

Γράφει ο Δρ. Κώστας Πατέρας, D. Ed., M. Ed., Ph.D.

Σε μια πολύ τραγική περίοδο για τη χώρα και σε μια δύσκολη οικονομική θέση των πολιτών γιορτάστηκαν τα μαύρα και προεκλογικά γενέθλια της υβριδικής και προσωπικής Νέας Δημοκρατίας του Κυριακούλη Μητσοτάκη.

 

Τα κόμματα δεν έχουν γενέθλια αλλά επετειακές εκδηλώσεις που γίνονται στα 10, στα 20, στα 30, στα 40, στα 50 χρόνια και όχι σε εμβαλωματικές ημερομηνίες, όπως τα 52 χρόνια και ενώ μπήκαμε σε προεκλογική περίοδο.

Η εκδήλωση έγινε με σκοπό να αλλάξει η δύσκολη ατζέντα της κυβέρνησης, για να συσπειρώσει τα ασυμμάζευτα κομμάτια της και για να φανεί η ενότητα, που πλέον είναι ανύπαρκτη.

Περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο η ιδιωτική Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη εμφανίζεται αγνώριστη και ξεκομμένη από την κοινωνία, τις αρχές και τις αξίες της πάλαι ποτέ ισχυρής παράταξης, που τότε έγινε η αναγέννηση του κράτους, η μεταμόρφωση της χώρας και μπήκαν τα θεμέλια της δημοκρατίας.

Η σημερινή Νέα Δημοκρατία είναι υβριδική, αγνώριστη, πολυδιασπασμένη, αλαζονική, απάνθρωπη και ανίκανη να λύσει τα τεράστια προβλήματα των πολιτών, αφού βέβαια έβαλε την κοινωνία στο περιθώριο.

Η λαϊκή δυσαρέσκεια είναι τεράστια, η πρωτοφανής ακρίβεια διαλύει τον κοινωνικό ιστό και αν και η Νέα Δημοκρατία είναι 52 ετών εμφανίζεται γερασμένη και ανίκανη να πείσει τους ψηφοφόρους ότι «τάχ αύριον έσσετ’, άμεινον», όπως έλεγε ο Θεόκριτος, δηλαδή ότι το αύριο θα 'ναι καλύτερο.

Λίγος ο κόσμος, για μια παράταξη που κυβερνά επί επτά χρόνια και που θύμιζε συγκέντρωση παλαιού κομματάρχη.

Ετερόκλητος ο κόσμος στην παράσταση αυτή και είναι κατάντημα για τη Νέα Δημοκρατία και ύβρις για την παράταξη να προΐστανται στα γενέθλια οι εχθροί και οι πολέμιοι του ιστορικού αυτού χώρου και οι άνθρωποι που έφεραν μεγάλο ρήγμα στη βάση της Νέας Δημοκρατίας.

Είναι ντροπή, για τη Νέα Δημοκρατία, να είναι ο Φλωρίδης μπροστά μπροστά στην συγκέντρωση αυτή και να κινεί σημαία με το έμβλημα της Νέας Δημοκρατίας, όπως κάνουν οι φίλαθλοι στα γήπεδα και να είναι παρόντα όλα τα κουφάρια του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ, Σκέρτσος, Χρυσοχοϊδης, Μενδώνη κ.α. 

Ήταν ολοφάνερο το οριστικό διαζύγιο της παραδοσιακής βάσης της παράταξης από τη φθαρμένη και διεφθαρμένη Νέα Δημοκρατία του Κυριακούλη Μητσοτάκη.

Ηχηρές οι απουσίες από την προσωπική φιέστα του Μητσοτάκη, πρώην προέδρων και πρωθυπουργών της Νέας Δημοκρατίας όπως του Κώστα Καραμανλή, του Αντώνη Σαμαρά, του Βαγγέλη Μεϊμαράκη και του Προκόπη Παυλόπουλου, πρώην προέδρου της Δημοκρατίας.

Πολυδιασπασμένη η προσωπική Νέα Δημοκρατία του πρωθυπουργού και η απουσία της βάσης απονομιμοποιεί την κυβέρνηση και φανερώνει, πως λίγα είναι τα ψωμιά της.

Βαρύς και μελαγχολικός ήταν και ο απόηχος της φιέστας των γενεθλίων της Νέας Δημοκρατίας παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του Μαξίμου να ωραιοποιήσει την τραγική θέση τόσο της παράταξης όσο και του πρωθυπουργού και της κοινωνίας.

Όταν έσβησαν τα φώτα του κακοστημένου σκηνικού, χάθηκαν τα χαμόγελα, οι φωνές και τα χειροκροτήματα και η όλη κατάσταση έδειξε τη γύμνια της κυβέρνησης και την απογοήτευση της βάσης της παράταξης.

Ήταν πράγματι μια θλιβερή ιστορία για τη Νέα Δημοκρατία. Την ίδια ημέρα, που γίνονταν το σόου από τον Μητσοτάκη, η πατρίδα του, η Κρήτη, καταστρέφονταν από βιβλική πλημμύρα, για να επιβεβαιωθεί αυτό που έλεγε ο Αίσωπος, «των οικιών υμών εμπιπραμένων υμείς άδετε» δηλαδή ενώ καίγονται τα σπίτια σας, εσείς τραγουδάγατε. Πάντως μετά από τα άτυχα γενέθλια τόσο ο Καραμανλής όσο και ο Σαμαράς ξεμπρόστιασαν τον Μητσοτάκη λέγοντας «να τελειώνουμε με την παρακμή και τους νεοφιλελεύθερους».

Το ειδικό δικαστήριο, που στήθηκε, για στελέχη της κυβέρνησης και του ιδιωτικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα του Μαξίμου και είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, που λέγεται διαφθορά και διαπλοκή, ενώ αφήνει ανοιχτές τις πόρτες για μελλοντικές διώξεις για όσους ευθύνονται για τα σκάνδαλα, για την ακρίβεια και για την τραγική θέση της κοινωνίας.

Πόσο δίκιο είχε ο Θουκυδίδης που έγραφε «το εναντιούμενον τω δυναστεύωντι δήμος ωνόμασται», δηλαδή αυτό που εναντιώνεται στο δυνάστη λέγεται λαός.

Σημαντικό γεγονός ήταν η άφιξη στη χώρα μας του Υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, Μάρκο Ρούμπιο. Ακούστηκαν καλά λόγια για τη χώρα μας ακόμα και από το βήμα της Πνύκας.

Δεν ακούστηκε τίποτα, όμως, για τις απειλές της Τουρκίας, για το παράλογο ενδιαφέρον της για το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και την παράνομη κατοχή της Κύπρου. Σε αυτό το σημείο ο Ρούμπιο φάνηκε ως «Πόντιος Πιλάτος».

Είθε οι υποσχέσεις να γίνουν πράξεις. Οι μεγάλες, όμως, δυνάμεις δεν έχουν μόνιμες φιλίες αλλά μόνιμα συμφέροντα.

Γενικά η κυβέρνηση είναι σε πολύ δύσκολη θέση για τα σκάνδαλα, για τη φτώχεια, για τις έρευνες που γίνονται, για το μαύρο χρήμα σε στελέχη της κυβέρνησης και της παράταξης, ενώ τον ίδιο τον πρωθυπουργό δεν τον εμπιστεύεται πλέον η πλειοψηφία της κοινωνίας και η δημοκρατία δεν λειτουργεί με βάση τους Νόμους, το Σύνταγμα και τις ανάγκες της κοινωνίας.

«Δημοκρατία είναι η κυβέρνηση που προέρχεται από το λαό, που συγκυβερνά με το λαό και που ενδιαφέρεται για το λαό», έλεγε ο Αβραάμ Λίνκολν, πρόεδρος των Η.Π.Α. Όποιος δεν ενστερνίζεται αυτήν την άποψη αλλά εφαρμόζει αυτό που διατύπωσε ο Λουδοβίκος ο 14ος, «εγώ είμαι το κράτος», μπαίνει από τον λαό στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Σύντομα θα φέρει ο βλάχος το τυρί στον αλαζόνα, στον ανίκανο και στον επικίνδυνο πρωθυπουργό και θα βάλει τέλος στο δίλημμα Μητσοτάκης ή χάος. Πρέπει να φύγει είτε πιάσει πάνω ή κάτω από το 25% και αυτό είναι καλό και για τον ίδιο και για την παράταξη και για την χώρα.

Έτσι θα επαληθευτεί αυτό που έλεγε ο Μέγας Αθανάσιος της Εκκλησίας, «νεφρύδιον εστί και θάττον παρελεύσεται», δηλαδή είναι ένα μικρό σύννεφο και γρήγορα θα περάσει.