Επίκαιρο σημείωμα. Ο επεκτατικός τουρκικός αναθεωρητισμός και η δέουσα ελληνική απάντηση

 Φ

ιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός

Από το 1974, οπότε ο Αττίλας 1 και 2 εδραίωσε την παράνομη παρουσία του στην Κύπρο με την ανοχή ή συνενοχή των Μεγάλων Δυνάμεων, που υποτίθεται ήσαν de facto και de iure επιφορτισμένες να διασφαλίζουν την υπεράσπιση των δικαίων των ασθενέστερων, η  τουρκική πολιτική, διολισθαίνοντας σκοπίμως και δολίως σε μια νεοθωμανική επεκτατική πολιτική σε βάρος του Eλληνισμού και ενθαρρυμένη από την έκδηλη, λανθάνουσα υποστήριξη ατλαντικών κύκλων, προέβαλλε εμφανέστερα τις κατακτητικές της βλέψεις με ένα σύνολο αφηγημάτων, (γκρίζες ζώνες, casus belli) αποστρατικοποίηση των νήσων, άρνηση πόντισης καλωδίων κ.ά.) που τώρα αρχίζουν να υλοποιούνται τμηματικά με τα λεγόμενα θαλάσσια πάρκα.

Το παράνομο τουρκολυβικό μνημόνιο κατά προκλητική περιφρόνηση του Δικαίου της θάλασσας και το προκλητικότερο όλων, η επιχειρούμενη διχοτόμηση του Αιγαίου μέσω του αφηγήματος της γαλάζιας πατρίδας, όταν εμείς συστηματικά αποφεύγουμε να προκαλέσουμε τη γείτονα με τις χαμένες πατρίδες, για να μη θεωρηθεί ότι ζητάμε τη διχοτόμηση της Ιωνικής Μικράς Ασίας, που ιστορικά αποτελεί την πολιτιστική κοιτίδα του ελληνικού και του ευρωπαϊκού πνεύματος, συνιστούν μη αμελητέα απειλή που χρήζει μεθοδικά προετοιμασίας από μέρους μας.

Η νεοθωμανική ηγεσία της Τουρκίας διαπιστώνοντας την πλήρη αδιαφορία του ΟΗΕ και της ΕΕ για τις παραβιάσεις των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου από μέρους της, κλιμάκωσε τις εθνικιστικές εξάρσεις και τις επεκτατικές αξιώσεις της. Επιπροσθέτως, λόγω της αξιοσημείωτης αμυντικής τεχνολογίας που έχει επιτυχώς αναπτύξει στο πλαίσιο της από πολλών δεκαετιών δομημένης εθνικής στρατηγικής της, προσδοκά βάσιμα την ολοκλήρωση των σχεδίων της, προβάλλοντας προκλητικά και υπερφίαλα την ισχύ της.

Είναι ευτύχημα ότι η προκλητική αυτή ναζιστικής εμπνεύσεως και επιρροής πολιτική του σουλτάνου αφύπνισε τα υπνώττοντα εθνικά μας αντανακλαστικά για την μεταμόρφωση ενός στρατού παρελάσεων σε ένα σύγχρονο στρατό αποτροπής με: α) την αναδιοργάνωση της δομής των ενόπλων δυνάμεων σε τρεις μεγάλους στρατιωτικούς σχηματισμούς, β) την ενίσχυση των συμμαχιών (Γαλλία και κυρίως Ισραήλ) και

γ) τον εμπλουτισμό της αποτρεπτικής μας ικανότητας με σύγχρονα οπλικά συστήματα (Belharra, F-35, F-16, Viper, ντρόουνς και άλλα) και κυρίως με τη δημιουργία της «ασπίδας του Αχιλλέα», του πολυεπίπεδου δηλαδή αμυντικού θόλου, που εγγυάται την προστασία Ελλάδας, Κύπρου και Ανατολικής Μεσογείου από οποιαδήποτε δυνητική απειλή. Αυτά έχουν αξία αν συνοδεύονται από αλλαγή στρατιωτικού δόγματος, το οποίο από εσωστρεφές  – αμυντικό – ηττοπαθές μπορεί και πρέπει να γίνει εξωστρεφές – επιθετικό – πλήρες αυτοπεποίθησης.

Σημαντικό βάρος ωστόσο, πρέπει να δοθεί όχι μόνο στη συμμετοχή των ελληνικών βιομηχανιών κατά 25% στη συμπαραγωγή των νέων παραγγελλόμενων οπλικών συστημάτων, αλλά στην αφομοίωση της τεχνολογίας και την αξιοποίηση της σε νέα προϊόντα εγχώριας σχεδίασης και παραγωγής και στους τρεις κλάδους των Ε. Δ. Είναι σαφές ότι αυτή η νέα αμυντική παραγωγή και το κύρος της χώρας θα ενισχύσει και την οικονομία, θα ωφελήσει, μέσω εξαγωγικών δραστηριοτήτων και το αναξιοποίητο επιστημονικό προσωπικό, θα απορροφήσει και θα επαναπατρίσει.

Πρέπει αυτή η προοπτική της αμυντικής βιομηχανίας να θεωρηθεί ως πρωταρχικής σημασίας προτεραιότητα και μάλιστα κατεπείγοντος χαρακτήρα, επειδή η πολεμική βιομηχανία της γείτονος γιγαντώνεται, όπως ακριβώς και οι αλαζονικές ορέξεις της σε βάρος του ελληνικού Αιγαίου και της Κύπρου.

Είναι άλλωστε γνωστό ότι βασικός συντελεστής στη νίκη των εμπόλεμων αποβαίνει η δυνατότητα ανεφοδιασμού η οποία, για να είναι απρόσκοπτη πρέπει να εδράζεται σε σταθερές, όπως η εγχώρια βιομηχανική παραγωγή και να μην εξαρτάται από τις διαθέσεις ή τις σκοπιμότητες των Μεγάλων.

Είναι υποτιμητικό για τη χώρα να υπάρχουν σχέδια τεθωρακισμένου οχήματος (ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ) και να μην είχαν υλοποιηθεί, προσαρμοσμένο βέβαια στις σύγχρονες απειλές, ενώ παράλληλα αναζητούμε ανεπιτυχώς στη διεθνή αγορά τον διάδοχο του Μ-113 και δεν αξιοποιούμε την εγχώρια σχεδίαση, ή ακόμα και την χωρίς καθυστέρηση συμπαραγωγή ερπυστριοφόρων και τροχοφόρων ΤΟΜΑ πολλαπλών ρόλων (π.χ. του σουηδικού CV-90), με την αξιοποίηση πολλών προτάσεων. Είναι ντροπιαστικό επίσης εμείς που το 730 π.Χ. ναυπηγήσαμε την τριήρη, το πρώτο επιθετικό πολεμικό πλοίο στον κόσμο, σήμερα να μην ναυπηγούμε δικής μας σχεδίασης πολεμικά πλοία. Όσον αφορά στα αεροσκάφη, μπορούμε να επιδιώξουμε συνεργασίες με άλλα κράτη (Γαλλία, Σουηδία κλπ.) ή να ενταχθούμε σε συνεργατικά σχήματα συμπαραγωγής προηγμένων αεροσκαφών που τώρα δρομολογούνται.

Κατεπείγοντος χαρακτήρα πρέπει να θεωρηθεί το πρόταγμα της αμυντικής θωράκισης σε νέες τεχνολογίες, όπως ντρόουνς, βαλλιστικούς πυραύλους, αντιπλοϊκούς πυραύλους κλπ., στις οποίες υστερούμε δραματικά από την Τουρκία. Το χάσμα είναι μεγάλο, αλλά μπορεί να εκμηδενιστεί με σύντονες και συστηματικές κινήσεις και η προσπάθεια αυτή να συντονιστεί με την Κύπρο στο πλαίσιο του ΕΑΧ.

Αν δεν υπάρχουν τα απαραίτητα χρήματα ή αν το νοικοκυριό των δημόσιων δαπανών δεν επαρκεί, ένα Ταμείο Εθνικής Άμυνας μπορεί να συντελέσει στην αμεσότερη κινητοποίηση σχετικού προγράμματος.

Πρέπει να μας γίνει συνείδηση ότι η αμυντική βιομηχανία αποτελεί προτεραιότητα εθνικής ανάγκης και επιβίωσης και ότι είναι καιρός με καθυστέρηση πολλών δεκαετιών να επιδοθούμε δυναμικά με πρόγραμμα και σχέδιο στην εκμετάλλευση όλων των ευκαιριών προκειμένου να αποφύγουμε τα νέφη που απειλητικά συσσωρεύονται.

Πρέπει επίσης να ευαισθητοποιήσουμε την ΕΕ στην οριοθέτηση και ασφάλιση των εξωτερικών της συνόρων, ώστε, με την ίδια δυναμική που αυτή αντιδρά όταν ένα ξένο εναέριο όχημα παραβιάζει τον εναέριο χώρο της Πολωνίας, την ίδια αντίδραση να παρουσιάζει όταν ένα αντίστοιχο τουρκικό ντρόουν παραβιάζει τα ελληνικά σύνορα στο Αιγαίο, αφού αυτά συνιστούν  -ή υποτίθεται ότι συνιστούν- και τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης.

Επ’ αυτού, βέβαια, θα απαιτηθεί μείζων και επίμονη διπλωματική προσπάθεια από μέρους μας. Διαφορετικά, αν δηλαδή η ΕΕ δεν ασφαλίσει τα σύνορά της, η Ελλάδα οφείλει και πρέπει να ενισχύσει αποτρεπτικά το οπλοστάσιό της, για να αντιμετωπίσει τα ντρόουνς, τους βαλλιστικούς πυραύλους  (όπλα αντίστοιχα με τα ναζιστικά V1 ΚΑΙ V2) και τα, σε λίγο χρόνο εγχώριας κατασκευής προηγμένα τουρκικά μαχητικά.

Η ειρήνη και ο σεβασμός των δικαιωμάτων κερδίζεται μέσα από αειφόρες προσπάθειες αμυντικής προετοιμασίας υψηλών προοπτικών και οραμάτων.

Με τέτοια αμυντική προοπτική στο πλαίσιο μιας Εθνικής Στρατηγικής θα ενισχύσει το εθνικό αίσθημα για να αντιμετωπίσει την Τουρκία σθεναρά και δυναμικά. Είναι άλλωστε γνωστό ότι οι νταήδες της Μεσογείου αποδεικνύονται θρασύδειλοι και σιωπούν, όταν δυναμικές ενέργειες, όπως ο βομβαρδισμός του συριακό-τουρκικού αεροδρομίου στις 17 Αυγούστου από το Ισραήλ, τους υπενθυμίζουν τα όριά τους.

Η κατάσταση αναδεικνύεται ζοφερότερη σήμερα με τη θλιβερή διαπίστωση ότι το ΝΑΤΟ υποστηρίζει τεχνηέντως την Τουρκία, οι ΗΠΑ κολακεύουν τον σουλτάνο, ενώ ο ΟΗΕ, ο παγκόσμιος Οργανισμός Ειρήνης έχει εκπέσει σε ένα καφενείο των Εθνών, χωρίς να ανταποκρίνεται στα μεγαλεπήβολα οράματα της διακήρυξής του.

Δεν είναι τυχαίο ότι απ’ όλα τα κράτη που μίλησαν για ειρήνη στην περιοχή, μόνο ο πρωθυπουργός του Ισραήλ κατέδειξε την επικινδυνότητα της Τουρκίας, δηλαδή ότι κατέχει τη μισή Κύπρο, ενώ ταυτόχρονα απειλεί τη γειτονική Ελλάδα. Και όμως την ίδια θαρραλέα και αποστομωτική στάση όφειλαν να τηρήσουν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις ως μέλη της ΕΕ, στην οποία συμμετέχει η Ελλάδα και η Κύπρος. Οι ΗΠΑ τηρούν την πάγια θέση τους περί ίσων αποστάσεων, σχίζοντας έτσι τον θύτη με το θύμα, και δηλώνουν την προτίμησή τους στους διπλωματικούς συμβιβασμούς και την προσήλωσή τους στην αποφυγή ενός ελληνοτουρκικού πολέμου, που απειλεί να υπονομεύσει την ενότητα του ΝΑΤΟ.

Ακόμα και η πρόσφατη επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ -άκρως ενδιαφέρουσα σημειολογικά με χολιγουντιανό φόντο τον Παρθενώνα και έπαινο του ελληνικού πολιτισμού ως βάση της Δύσης- δεν έθιξε θέματα Διεθνούς Δικαίου και δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, με αποτέλεσμα η ευθύνη να μας βαραίνει περισσότερο.

Η αρνητική αυτή διεθνής εικόνα μεταθέτει τις ευθύνες ασφαλείας της περιοχής μας αποκλειστικά στην Ελλάδα, δικαιολογώντας από αυτήν τη λήψη όλων των απαραίτητων μέτρων, με την αμεσότητα και αποτελεσματικότητα που απαιτούνται για την ενδυνάμωση της αμυντικής ισχύος, της μόνης, κατά τη Real politik, ικανής να εγγυηθεί και να διασφαλίσει την εθνική μας ύπαρξη, που απειλείται από μια βάρβαρη αναθεωρητική δύναμη που περιφρονεί τις αξίες του Δυτικού Κόσμου.

Βασίλειος Λ. Κωνσταντινόπουλος
Kαθηγητής Παν/μίου Πελοποννήσου - Πρόεδρος Φ.Σ.Π.