Η πόλη δεν διοικείται με «μήπως

Υπάρχουν άρθρα που γράφονται για να περιγράψουν την πραγματικότητα και άρθρα που γράφονται για να δημιουργήσουν μια πραγματικότητα.                                                                   Η διάκριση δεν είναι πάντοτε εύκολη, είναι όμως απολύτως αναγκαία όταν η συζήτηση αφορά την πόλη μας.

Η πρόσφατη παρέμβαση του αγαπητού συναδέλφου κ. Βασίλειου Παππά έχει αρκετές εύστοχες επισημάνσεις, θα ήταν  άλλωστε παράλογο να αρνηθεί κανείς ότι η Καλαμπάκα δεν αντιμετωπίζει προβλήματα, όπως κάθε ζωντανή πόλη που αναπτύσσεται, υποδέχεται επισκέπτες, αυξάνει τις ανάγκες της και καλείται να προσαρμοστεί σε νέα δεδομένα.

Το ζητούμενο επομένως δεν είναι να υποστηρίξουμε ότι όλα λειτουργούν άψογα, το ζητούμενο είναι να μην οδηγηθούμε στο άλλο άκρο, παρουσιάζοντας μια πόλη που εξελίσσεται ως στάσιμη !                                                                                                                   Αυτό δεν αποτελεί κριτική, αλλά μηδενισμό και ο μηδενισμός ,όσο εύκολα κι αν διατυπώνεται , δεν συνιστά αυτοδιοικητική πρόταση.

Ας εξετάσουμε λοιπόν τα ζητήματα από την αρχή.                                             Θέλουμε περισσότερη σκιά ; Προφανώς.                                                          Περισσότερο πράσινο; Αναμφίβολα.                                                               Προσβάσιμα πεζοδρόμια; Απολύτως.                                                            Ασφαλείς διαδρομές για τα παιδιά μας;                                                   Χωρίς δεύτερη συζήτηση.                                                                         Καλύτερη λειτουργία  των κοινόχρηστων χώρων;                           Ναι .                                                                                           Περισσότερη φροντίδα για τους ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες;                                                                                                          Αυτονόητα.                                                                

Σε όλα αυτά δεν υπάρχει πολιτική διαφωνία, υπάρχει όμως το ζήτημα της πρακτικής εφαρμογής και εκεί αρχίζουν οι πραγματικές δυσκολίες.

Αγαπητέ Βασίλη,

Ένα άρθρο μπορεί να προτείνει , μέσα σε λίγες παραγράφους, « βάλτε σαμαράκια», « λειτουργήστε τα σιντριβάνια», « τοποθετήστε κάμερες», « δημιουργήστε πάρκα», « κλαδέψτε λιγότερο», « φυτέψτε περισσότερο».                     Η διοίκηση όμως, οφείλει να απαντήσει σε πολύ πιο συγκεκριμένα ερωτήματα:                                                                            Ποιος έχει την αρμοδιότητα;                                                                      Ποια είναι η τεχνικά ενδεδειγμένη λύση;                                                   Ποιο είναι το ισχύον νομικό πλαίσιο;                                                            Ποιο είναι το κόστος;                                                                                           Από ποια πηγή θα χρηματοδοτηθεί;                                                      Ποιος θα αναλάβει τη συντήρησή του;                                                      Πότε μπορεί να υλοποιηθεί;                                                                              Και κυρίως τί συμβαίνει όταν μια λύση που φαίνεται ελκυστική σε θεωρητικό επίπεδο συγκρούεται με την πραγματικότητα;

Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην αρθρογραφία και τη διοίκηση.                                                                                                          Δεν αποτελεί μομφή προς την αρθρογραφία, είναι απλώς η πραγματικότητα της αυτοδιοίκησης!

Για παράδειγμα ,η οδική ασφάλεια αποτελεί απολύτως κρίσιμο ζήτημα, κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει, ωστόσο, η παραβίαση ενός ερυθρού σηματοδότη δεν αποτελεί  «δημοτική πολιτική».                                                                                        Η εφαρμογή του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας δεν αποτελεί ευθύνη του Δημάρχου.                                                                                  Μια κάμερα δεν μπορεί να τοποθετηθεί απλώς επειδή κάποιος , απολύτως δικαιολογημένα , ανησυχεί για την ταχύτητα των οχημάτων.                                                       Απαιτούνται αρμόδιες υπηρεσίες , προβλεπόμενες διαδικασίες και σαφές κανονιστικό πλαίσιο.                                         Το ίδιο ισχύει και για τα πεζοδρόμια, όλοι θέλουμε ελεύθερα και προσβάσιμα πεζοδρόμια, αυτό όμως , προϋποθέτει να συμφωνήσουμε και σε κάτι λιγότερο δημοφιλές:

Ο δημόσιος χώρος διέπεται από κανόνες και οι κανόνες πρέπει να εφαρμόζονται από όλους.

Και επειδή γίνεται αναφορά σε « εξαφανισμένα» πεζοδρόμια παραμονές εκλογών και στην επανεμφάνισή τους μαζί με τις ψήφους, ας διατυπώσουμε μια απλή πρόταση:

Όταν υπάρχουν συγκεκριμένες καταγγελίες, πρέπει να συνοδεύονται και από συγκεκριμένα στοιχεία.                                         Η πολιτική δεν ενισχύεται με υπαινιγμούς, ενισχύεται με τεκμηρίωση και οι πολίτες , ευτυχώς , μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά.                                                                                                     Το ίδιο ισχύει και για το ζήτημα του κεντρικού χώρου που προτείνεται να μετατραπεί σε πάρκο.                                                    Πρόκειται για μια απολύτως θεμιτή άποψη ,μια πόλη όμως, δεν σχεδιάζεται με το «μήπως».                                                                    Το «μήπως» ανοίγει συζήτηση, το « πώς» διαμορφώνει πολιτική!

Αγαπητέ Βασίλη,

Η Καλαμπάκα δεν είναι απαλλαγμένη από προβλήματα, δεν είναι όμως απαλλαγμένη και από έργα.                                               Δεν είναι μια πόλη που περιμένει να ανακαλύψει κάποιος μέσα από ένα άρθρο, είναι μια πόλη στην οποία καθημερινά εργάζονται άνθρωποι, υπηρεσίες, τεχνικά συνεργεία, μηχανικοί, αιρετοί και εργαζόμενοι, προκειμένου να αντιμετωπίσουν πραγματικές ανάγκες, άλλοτε γρήγορα, άλλοτε πιο αργά, κάποιες φορές αποτελεσματικά, κάποιες άλλες όχι στον βαθμό που θα επιθυμούσαμε.                                        Υπάρχει όμως μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να διαγραφεί με μια πένα:

Έργο υπάρχει και όποιος επιθυμεί να το κρίνει, είναι απολύτως θεμιτό να το πράξει, αυτή είναι η δημοκρατία.                     Ας το κρίνει όμως ,στο σύνολό του, όχι μόνο εκείνο το μέρος που εξυπηρετεί το επιχείρημά του!                                                                Γιατί υπάρχει μια λεπτή αλλά ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην ανάδειξη των αδυναμιών μιας πόλης και στην αποσιώπηση των επιτευγμάτων της, το πρώτο αποτελεί κοινωνική προσφορά, το δεύτερο πολιτική επιλογή.

Και οι δύο στάσεις είναι θεμιτές, δεν είναι όμως ταυτόσημες.

Υ.Γ.

 Η ιστορία μιας πόλης γράφεται με έργα και όχι με υποσημειώσεις.

 

Γράφει ο Κώστας Πρεβέντης,                                                                               Ειδικός Συνεργάτης του Δημάρχου Μετεώρων