"Κοίμησις μέν, χαρὰ δὲ — Ἡ Μητέρα ποὺ μετέστη πρὸς τὴ Ζωή"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν σήμερα... Οἱ ἄνθρωποι πανηγυρίζουν λαμπρὰ τὸ Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ. Κοίμησις μέν, χαρὰ δέ· σιωπὴ μέν, ὕμνος δέ. Ἡ φύση πανηγυρίζει κι αὐτὴ τὸ μεγάλο γεγονός· ὁ ο
ὐρανὸς ἀνοίγει τὰ γαλάζια του παράθυρα, τὸ φῶς ἁπλώνεται σὰν εὐλογία καὶ ἡ γῆ μοιάζει νὰ κρατᾶ στὰ χέρια τῆς ἕνα μυστικὸ χαρᾶς.

Καὶ μέσα στὴν πανηγυρικὴ αὐτὴ γαλήνη, ἡ Ἐκκλησία ψιθυρίζει ἕνα συγκλονιστικὸ μυστήριο: «Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας... ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε». Στὴ Γέννηση, ἡ Παναγία μοιάζει μὲ πρωινὸ φῶς ποὺ δὲν χάνει τὴν καθαρότητά του καθὼς ἀνατέλλει· στὴν Κοίμηση, γίνεται φῶς ποὺ δὲν δύει, ἀλλὰ περνᾶ ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό.

Τί παράξενο καὶ τί ὄμορφο! Ἡ Κοίμηση δὲν γίνεται ἀπουσία. Ἡ ἀναχώρηση γίνεται παρουσία. Ἡ τελευταία σελίδα γίνεται πέρασμα, καὶ τὸ τέλος γίνεται ἀρχή. «Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν»· σὰν τὴν ἄνοιξη ποὺ ἔρχεται ὕστερα ἀπὸ τὸν χειμῶνα, σὰν τὸν ἥλιο ποὺ ἀνατέλλει ὕστερα ἀπὸ τὴ νύχτα, σὰν τὸ κῦμα ποὺ ἐπιστρέφει πάντοτε στὴ θάλασσα.

Ἡ Παναγία, Μήτηρ τῆς Ζωῆς, δὲν ἐγκαταλείπει τὸν κόσμο. Ἡ ἀγάπη της δὲν γνωρίζει ἀπόσταση, οὔτε ἡ μητρική της σκέπη σύνορα. Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ χείλη μου ἐπαναλαμβάνουν ἁπαλά: «Χαῖρε, Μήτηρ τῆς ζωῆς... Χαῖρε, γιατί ἡ χάρη σου γίνεται χαρά· χαῖρε, γιατί μέσα στὴ σκιὰ τοῦ θανάτου ἀνάβεις το φῶς τῆς ἐλπίδας».

Καὶ ἴσως αὐτὸ εἶναι τὸ βαθύτερο μήνυμα τῆς σημερινῆς ἡμέρας: νὰ μὴ φοβόμαστε τόσο τὸ τέλος, ὥστε νὰ ξεχνοῦμε τὸν προορισμό. Ἡ Παναγία μᾶς δείχνει πὼς γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἐμπιστεύεται τὸν Θεό, ἡ Κοίμηση δὲν εἶναι κλείσιμο τῆς πόρτας, ἀλλὰ ἄνοιγμα πρὸς τὴ Ζωή.

Ἂς γίνει, λοιπόν, καὶ ἡ δική μας καρδιὰ ἕνας μικρὸς οὐρανός: νὰ κοιμᾶται μέσα της ὁ φόβος καὶ νὰ ξυπνᾶ ἡ ἐλπίδα· νὰ σβήνει ἡ ἀπελπισία καὶ νὰ ἀνατέλλει ἡ Ζωή.