Τέλος στα «κρατημένα» πάρκινγκ: Πρόστιμα έως 1.500 ευρώ για καρέκλες, καφάσια, κώνους και γλάστρες

 

Μια συνήθεια που έχει γίνει σχεδόν καθημερινή εικόνα σε πολλούς δρόμους μπορεί να κοστίσει ακριβά στους παραβάτες. 

Οι θέσεις στάθμευσης και γενικότερα οι κοινόχρηστοι δρόμοι αποτελούν δημόσιο χώρο και δεν μπορούν να «κρατούνται» αυθαίρετα από ιδιώτες για αποκλειστική χρήση. Η τοποθέτηση αντικειμένων με σκοπό να αποτρέπεται άλλος οδηγός από το να σταθμεύσει σε συγκεκριμένο σημείο μπορεί να θεωρηθεί παράβαση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.

Κώνοι, γλάστρες και καφάσια για να «κρατήσουν» το πάρκινγκ

Μία από τις συνηθέστερες μορφές αυθαίρετης δέσμευσης θέσης είναι η τοποθέτηση αντικειμένων στο οδόστρωμα ή σε άλλο κοινόχρηστο χώρο.

Κώνοι, γλάστρες, καφάσια, καρέκλες, μπάρες και άλλα αντικείμενα χρησιμοποιούνται από ιδιώτες προκειμένου να αποτρέψουν άλλους οδηγούς από το να σταθμεύσουν σε ένα σημείο που θεωρούν «δικό τους».

Η πρακτική αυτή, όμως, δεν δημιουργεί κανένα δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης της θέσης. Όταν ο χώρος είναι κοινόχρηστος, η αυθαίρετη τοποθέτηση εμποδίων μπορεί να οδηγήσει στην απομάκρυνσή τους από τις αρμόδιες αρχές και στην επιβολή των προβλεπόμενων κυρώσεων.

Σε περιπτώσεις αυθαίρετης κατάληψης δημόσιου χώρου, τα πρόστιμα που προβλέπονται μπορούν να ανέλθουν σε 350 ευρώ, ανάλογα με την παράβαση και τη νομική βάση με την οποία αυτή βεβαιώνεται.

Ακόμη αυστηρότερα για τις πινακίδες-«μαϊμού»

Διαφορετική και σοβαρότερη είναι η περίπτωση κατά την οποία κάποιος τοποθετεί πινακίδα που μοιάζει με επίσημη πινακίδα του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.

Για παράδειγμα, η τοποθέτηση μιας πινακίδας απαγόρευσης στάθμευσης χωρίς την απαιτούμενη έγκριση μπορεί να δημιουργήσει σύγχυση στους οδηγούς, καθώς εμφανίζει έναν ιδιωτικό ισχυρισμό ως επίσημη κυκλοφοριακή ρύθμιση.

Σε αυτές τις περιπτώσεις οι κυρώσεις είναι αυστηρότερες και μπορούν να φτάσουν έως και τα 1.500 ευρώ, ενώ ανάλογα με την περίπτωση μπορεί να προκύψουν και πρόσθετες νομικές συνέπειες.

«Ο δρόμος μπροστά από το σπίτι μου είναι δικός μου» – Ο μύθος που δεν ισχύει

Ένα από τα συχνότερα επιχειρήματα όσων δεσμεύουν θέσεις είναι ότι πρόκειται για τον χώρο μπροστά από την ιδιοκτησία τους.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι αποκτούν δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης του δρόμου.

Η ύπαρξη κατοικίας, καταστήματος ή ακόμη και ιδιωτικού γκαράζ δεν επιτρέπει στον ιδιοκτήτη να τοποθετεί αυθαίρετα αντικείμενα στο οδόστρωμα και να απαγορεύει στους υπόλοιπους οδηγούς να σταθμεύουν.

Οι αρμόδιες υπηρεσίες μπορούν να παρεμβαίνουν όταν διαπιστώνεται παράνομη κατάληψη κοινόχρηστου χώρου, είτε στο πλαίσιο ελέγχων είτε μετά από καταγγελίες πολιτών.

Τι ισχύει για τα νόμιμα γκαράζ

Υπάρχει, βέβαια, σημαντική διαφορά όταν πρόκειται για νόμιμη είσοδο και έξοδο οχημάτων από ιδιωτικό χώρο στάθμευσης.

Σε αυτή την περίπτωση η απαγόρευση στάθμευσης δεν επιβάλλεται επειδή ο ιδιοκτήτης αποφάσισε να βάλει έναν κώνο ή μια γλάστρα στον δρόμο. Η προστασία της εισόδου και εξόδου από νόμιμο χώρο στάθμευσης προβλέπεται από το θεσμικό πλαίσιο και εφαρμόζεται μέσω της προβλεπόμενης διαδικασίας και της αρμόδιας σήμανσης.

Με άλλα λόγια, άλλο η νόμιμη προστασία μιας εισόδου γκαράζ και άλλο η αυθαίρετη «κράτηση» μιας δημόσιας θέσης στάθμευσης.

Οι αρχές μπορούν να απομακρύνουν τα εμπόδια

Η τοποθέτηση αντικειμένων στον δρόμο δεν μετατρέπει μια δημόσια θέση σε ιδιωτικό πάρκινγκ. Αντίθετα, τα αυθαίρετα εμπόδια μπορούν να απομακρυνθούν από τις αρμόδιες υπηρεσίες, ενώ ο υπεύθυνος μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με τις προβλεπόμενες κυρώσεις.

Το μήνυμα είναι σαφές: η θέση στάθμευσης στον δημόσιο δρόμο δεν «κατοχυρώνεται» με γλάστρες, κώνους, καρέκλες ή αυτοσχέδιες πινακίδες. Για να υπάρξει νόμιμη απαγόρευση στάθμευσης απαιτείται η προβλεπόμενη διαδικασία και η αρμόδια σήμανση.