Τρομοκρατία και τρομολαγνεία: οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

 

Του Γεωργίου Παπασίμου

Δικηγόρου

 

Οι τυφλές εμπρηστικές επιθέσεις σε σπίτια στελεχών της κυβερνητικής παράταξης στην Θεσσαλονίκη, που είχαν μεταξύ άλλων ως αποτέλεσμα τον θάνατο της Βάγιας Νέστορα, ως μέρος του τρομοκρατικού φαινομένου, που επανέρχεται συχνά πυκνά στην χώρα μας, δημιουργεί έντονους προβληματισμούς στην παρούσα συγκυρία, που η χώρα έχει εισέλθει ουσιαστικά σε προεκλογική περίοδο. Το οξύ πρόβλημα της ύπαρξης τρομοκρατικού φαινομένου ολοκληρώνεται από την εργαλειοποίηση αυτού και την ιδιότυπη τρομολαγνεία, που αποτελούν την άλλη όψη του ιδίου κίβδηλου νομίσματος της τρομοκρατίας.

Ήδη η ΝΔ μέσω του απαίδευτου και προπέτη γραμματέα αυτής, Κ. Κυρανάκη, επιχειρεί, ρίχνοντας «βενζίνη στη φωτιά», να πολώσει στο έπακρο το πολιτικό κλίμα, επιστρατεύοντας άθλιους ισχυρισμούς, μεταξύ άλλων ότι το όνομα του κόμματος της ΕΛ.Α.Σ επαναφέρει την χώρα στην εμφυλιοπολεμική περίοδο, ενώ την ίδια ώρα υπάρχει ισχυρή και πάνδημη καταδίκη των τυφλών εμπρηστικών επιθέσεων από σχεδόν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Πρόκειται για επικίνδυνο, δημόσιο πολιτικό λόγο από το πολιτικό προσωπικό της κυβερνώσας παράταξης, που χαρακτηρίζεται από επιφανειακότητα και πολιτική υποκρισία.

Αυτές οι εξελίξεις σε συνδυασμό με την διόγκωση της βίας και της εγκληματικότητας, που οξύνονται τον τελευταίο καιρό αποτελούν αναμφισβήτητα ένα εκρηκτικό και απειλητικό συνδυασμό για την Ελλάδα. Μετά την εξάρθρωση της 17Ν και του ΕΛΑ, που υπήρξαν οι κύριες εκφράσεις του φαινομένου της τρομοκρατίας καθόλη την Μεταπολίτευση, μια νέα φουρνιά παραμένει στο παρασκήνιο, έτοιμη να επαναλάβει τον προηγούμενο αιματηρό κύκλο. Όλα, δε, αυτά συμβαίνουν στο πλαίσιο μιας βαθιάς και γενικευμένης κοινωνικής και πολιτικής παρακμής της χώρας, που κινείται στον αυτόματο πιλότο της «μεταμνημονιακής ψευδοκανονικότητας» και της γιγάντωσης του νοσηρού και παρασιτικού πολιτικού - οικονομικού εποικοδομήματος.

Τα «τυφλά» τρομοκρατικά χτυπήματα, ανεξαρτήτως ιδεολογικών επικλήσεων ή επικαλύψεων, που τα συνοδεύουν, είναι βέβαιον ότι επιβαρύνουν δραματικά το, ήδη, βαριά τραυματισμένο δημοκρατικό πολίτευμά μας. Ως εκ τούτου, το φαινόμενο αυτό θα πρέπει να αναλυθεί ενδελεχώς, να τονισθούν οι μύθοι και οι αλήθειες, που το συνοδεύουν ως «σκοτεινό είδωλο» και να αναδειχθούν οι διαχρονικές αλήθειες περί αυτού και του δίδυμου ειδώλου, που είναι η εργαλειοποίηση του τρομοκρατικού φαινομένου και η ανάπτυξη της τρομολαγνείας.

            Το φαινόμενο της τρομοκρατίας στις Δυτικές Χώρες, παρά την λεκτική αριστερίστικη φρασεολογία, που συνήθως χρησιμοποιείται (πολλές φορές και ως «προκάλυμμα»), δεν έχει καμία σχέση ιδεολογική ή οργανική με το Αριστερό Κίνημα και τους αγώνες των λαϊκών στρωμάτων απέναντι στο καπιταλιστικό σύστημα. Ως προς το θέμα αυτό, απαντήσεις έδωσε με επαρκή τρόπο, ο μαρξιστής Ιταλός Καθηγητής Λουίτζι Φεραγιόλι στο βιβλίο του «Βία και Πολιτική», όπου εξηγεί, ότι το φαινόμενο της ατομικής τρομοκρατίας δεν έχει καμία ιδεολογική σχέση με την μαρξιστική θεωρία και το αριστερό κίνημα και τον αγώνα των λαϊκών στρωμάτων για θεμελίωση της σοσιαλιστικής κοινωνίας απέναντι στο Αστικό Κράτος και το καπιταλιστικό σύστημα, αφού εντάσσεται στο «λεύκωμα» της αστικής θεωρίας και πολιτικής.

Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι: «Ο πολιτικός γιακωβινισμός και η ηθικοϊστορική τελεολογία, που αποτελούν αντικειμενικά τον κοινωνιολογικό χαρακτήρα της τρομοκρατίας, αντιστοιχούν εξίσου σε ακλόνητα αρχέτυπα της αστικής πολιτικής σκέψης και ακριβέστερα του αυταρχικού ανελεύθερου ρεύματός της. Το πρώτο απ’ αυτά είναι παράδοση του πολιτικού ρεαλισμού και του πραγματιστικού βολονταρισμού από τον Μακιαβέλλι μέχρι τον Carl Schmitt: Η ιδεολογία, δηλαδή, της αυτονομίας της πολιτικής σαν επιστήμη και σαν τεχνική εξουσία, ξεχωριστή από την ηθική και πιστή μόνο στη λογική της ιστορικό – πρακτικής επιτυχίας, καθώς και η ενσάρκωσή της σε ένα «πολιτικό υποκείμενο», κράτος, κόμμα, ηγεμόνα, η ελίτ στην εξουσία, ως «εκτελεστή», για λογαριασμό και αντιπροσώπευση της κοινωνίας...».

Η σύζευξη αυτών των δύο παραδόσεων γέννησε την μοντέρνα αστική πολιτική σαν τεχνική της μεσολάβησης και, συγχρόνως, της διαφοροποίησης των σκοπών από τα μέσα, ακριβώς γιατί είναι υποτελή από ιδεολογική άποψη στους σκοπούς, που δεν επιδέχονται ούτε αξιολόγηση, ούτε πραγματικό έλεγχο.

            Ανεξαρτήτως, όμως, της ιδεολογικής προσέγγισης και ερμηνείας, η ιστορική εμπειρία δείχνει, ότι αυτά τα χτυπήματα, όχι μόνο δεν αποσταθεροποιούν το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά, αντίθετα, λειτουργούν ως ισχυρός νομιμοποιητικός παράγοντας για την λήψη και ενίσχυση των πιο σκληρών κατασταλτικών μηχανισμών και λειτουργιών, μέσα από την προώθηση και νομιμοποίηση του αυταρχισμού και της κρατικής τρομοκρατίας, στο όνομα της κοινωνικής ασφάλειας.

            Θα πρέπει, τέλος, να επισημανθεί, ότι η μορφή του «τρομοκρατικού φαινομένου» στην Ελλάδα έχει διαφοροποιηθεί πλήρως. Από τον πολιτικό συμβολισμό και την στοχοποίηση «εκπροσώπων» της εκμεταλλευτικής «ελίτ» στις δεκαετίες 1970 – 2000, έχει διολισθήσει στα μαζικά «τυφλά» χτυπήματα. Αυτό παραπέμπει περισσότερο σε στοιχεία της τρομοκρατικής δράσης των φασιστικών οργανώσεων στην Ιταλία την δεκαετία του ’90 (που εντάσσονται και αυτά στο φαινόμενο της ατομικής τρομοκρατίας) ενισχύοντας, έτσι, περισσότερο την αντίληψη, ότι μπορεί να αποτελούν χρήσιμο «εργαλείο» στα χέρια διαφόρων κέντρων – παρακέντρων, μυστικών υπηρεσιών και μη.

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, απαιτείται κριτικός λόγος και σκέψη απέναντι, τόσο στο φαινόμενο της τρομοκρατίας, όσο και της τρομολαγνείας και η προσέγγισή τους με ιδεολογικούς και πολιτικούς όρους, για την απομυθοποίησή τους και την πλήρη απομόνωση των πάσης φύσεως φανερών και αφανών εκφραστών αυτών.