Η θεσμική υποτίμηση ως μέθοδος διοίκησης στον Δήμο Μετεώρων

Γιώργος Βαΐου

Η έντονη αντιπαράθεση ανάμεσα στη δημοτική αρχή Μετεώρων και τον Σύλλογο «Ζωντανός Ασπροπόταμος» δεν αποτελεί ένα τυχαίο, αυθόρμητο γεγονός. Αναλυτές και μέλη της τοπικής κοινωνίας διακρίνουν πίσω από την ένταση μια οργανωμένη μεθόδευση, η οποία αποσκοπεί στην επίδειξη και την επιβολή ισχύος. Η διαδοχή των γεγονότων μαρτυρά ότι η πόλωση συντηρείται βάσει συγκεκριμένου σχεδίου, το οποίο επιστρατεύει τη ρητορική της απαξίωσης για να μετατρέψει μια σειρά από τεκμηριωμένες και αναπτυξιακές προτάσεις σε μια προσωπική και επικοινωνιακή βεντέτα.Η μεθόδευση αυτή ξεδιπλώνεται μέσα από τέσσερις βασικές τακτικές

• Η επίκληση των ποσοστών: Ο Δήμαρχος Λευτέρης Αβραμόπουλος επιστρατεύει τα εκλογικά ποσοστά της νίκης του, χρησιμοποιώντας τα ως εργαλείο πολιτικής νομιμοποίησης για την αυθαίρετη διαχείριση της δημοτικής περιουσίας.
• Η τακτική του «καλού και του κακού»: Ενώ ο ίδιος εμφανίζεται θεσμικός και ενωτικός, οι στενοί του συνεργάτες αναλαμβάνουν το έργο των δημόσιων επιθέσεων.
• Το άρθρο-καταλύτης Πρεβέντη: Η παρέμβαση του ειδικού συνεργάτη δεν αποτελεί μια απλή προσωπική άποψη, αλλά μια στοχευμένη επικοινωνιακή επιλογή της δημοτικής αρχής για να πλήξει το κύρος και την αξιοπιστία του Συλλόγου.
• Η ρητορική της υποτίμησης: Οι επίσημες απαντήσεις του Δήμου υποβαθμίζουν το έργο του Συλλόγου, βαφτίζοντας τις δίκαιες διεκδικήσεις των κατοίκων ως «κραυγές» και «δραματοποίηση».

Στην πραγματικότητα, η σύγκρουση αυτή δεν αφορά απλώς τη στέγαση ή τη διαχείριση του Διοικητηρίου στα Τρία Ποτάμια. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι ευρύτερες, ολοκληρωμένες προτάσεις του Συλλόγου «Ζωντανός Ασπροπόταμος» για την αναγέννηση της περιοχής. Ο Σύλλογος έχει καταθέσει ένα συγκεκριμένο πλαίσιο συνεργασίας (σε σύμπραξη και με την Περιφέρεια Θεσσαλίας), το οποίο περιλαμβάνει:

1. Τη δημιουργία Παρατηρητηρίου Ασπροποτάμου για τη διαρκή καταγραφή και ανάδειξη των αναγκών της περιοχής.
2. Την εγκατάσταση Τοπικού Κόμβου του Γεωπάρκου στο Διοικητήριο, με στόχο την τουριστική και περιβαλλοντική αξιοποίηση της Ολοκληρωμένης Χωρικής Επένδυσης (ΟΧΕ).
3. Τη συγκρότηση θεματικών ομάδων εργασίας και ενός μόνιμου μηχανισμού χρηματοδοτήσεων.
4. Τη θεσμοθέτηση ετήσιας διαβούλευσης και απολογισμού με τη συμμετοχή επιστημόνων, κατοίκων και αποδήμων.

Αντί, λοιπόν, να συζητηθούν αυτές οι ώριμες προτάσεις για τη διεκδίκηση πόρων και τη δημιουργία μόνιμων δομών, η δημοτική αρχή επιλέγει τη μεθοδευμένη κλιμάκωση. Η στρατηγική αυτή αποσκοπεί στην πλήρη περιθωριοποίηση των ανεξάρτητων φωνών, επιδιώκοντας να αποθαρρύνει κάθε μελλοντική κριτική από άλλους φορείς, να εδραιώσει μια ιδιοκτησιακή αντίληψη για τα κοινά και, κυρίως, να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από τις μεγάλες καθυστερήσεις στα απαραίτητα έργα υποδομής. Εν τέλει, αποδεικνύεται ότι η δημοτική αρχή προτιμά τη σύγκρουση και την επικοινωνιακή κυριαρχία, αντί για έναν ειλικρινή, ισότιμο και παραγωγικό διάλογο με τους πολίτες.