Μανιφέστο Τσίπρα: Οδικός χάρτης για την ελπίδα.

Του Γεωργίου Παπασίμου

Δικηγόρου

 

Είναι γεγονός, ότι η αποδόμηση των δύο βασικών ιδεολογικών ρευμάτων της αριστεράς του 20ου αιώνα, αφενός του κομμουνιστικού ρεύματος της 3ης Διεθνούς, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1989 και αφετέρου το ρεύμα της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας (2ης Διεθνούς), που σταδιακά απονευρώθηκε, λόγω της ενσωμάτωσης των νεοφιλελεύθερων ιδεολογικών δανείων κατά την άσκηση κυβερνητικής πολιτικής, εν μέσω της απόλυτης κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού, επέφεραν το λεγόμενο ιδεολογικό «πένθος» της αριστεράς.

Η εξέλιξη αυτή είχε άμεση συνέπεια και στον καθορισμό των πολιτικών εποικοδομημάτων στις επιμέρους χώρες, αφού ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις, όπου αριστερόστροφες κυβερνήσεις μπόρεσαν στοιχειωδώς να επιβάλουν τις αρχές τους σε αυτή την «θάλασσα» του νεοφιλελευθερισμού και στο καθεστώς της παγκοσμιοποίησης που επέβαλαν οι λεγόμενοι «νικητές» (φορείς του παγκόσμιου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού).

Έναντι αυτών των εξελίξεων σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, σε συνδυασμό με τις γιγαντιαίες παγκόσμιες αλλαγές κατά την περίοδο της μετάβασης, που βρισκόμαστε από τον μονοπολικό σε πολυπολικό κόσμο, στα πλαίσια του λεγομένου «φθινοπώρου» της αμερικανικής ηγεμονίας, που επιφυλάσσει για την ανθρωπότητα τρομακτικές αντιθέσεις μεταξύ των παγκόσμιων πόλων  και αδυσώπητους πολέμους, με συνέπεια το ζήτημα της παγκόσμιας ειρήνης να τίθεται σε πρωτεύοντα ρόλο, οι προοδευτικές δυνάμεις που εκφράζονται από την ευρύτερη σοσιαλιστική ιδεολογία καλούνται να αγωνιστούν για την δημιουργία ενός νέου νεοδιαφωτιστικού παγκόσμιου κινήματος, που θα παίξει τον ρόλο του «Θησέα» ενάντια στον «Μινώταυρο» που απειλεί την ανθρωπότητα.

Ειδικότερα στην χώρα μας, που βιώνει τις τραγικές συνέπειες της επτάχρονης διακυβέρνησης από τη ΝΔ, η οποία μετά την έξοδο της χώρας από τον μνημονιακό οδοστρωτήρα, αντί να θέσει τις βάσεις για την εξάλειψη των αιτιών της προηγούμενης χρεωκοπίας, εγκαθίδρυσε ένα ανελέητο κλεπτοκρατικό μηχανισμό, που επιτείνει τον παρασιτισμό, την διαφθορά, τον πελατειασμό και τις κοινωνικές ανισότητες, η ανάγκη μίας ισχυρής οραματικής, εναλλακτικής πρότασης εξουσίας αποτελεί άμεση και μέγιστη ανάγκη.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οφείλει κανείς να τοποθετηθεί έναντι του δημοσιοποιηθέντος μανιφέστου του Ιδρύματος Τσίπρα, που έρχεται ως προπομπός της δημιουργίας του νέου κόμματους αυτού. Αντικειμενικά αυτό συνιστά απόπειρα μετάβασης από το ιδεολογικό «πένθος» της αριστεράς, στην δημιουργία ενός ξέφωτου και στην δημιουργία συνθηκών ελπίδας με την εμφάνιση του αναγκαίου για την χώρα προοδευτικού, δημοκρατικού, πατριωτικού κινήματος, που θα ανακόψει την φθορά της πατρίδας μας. Πρόκειται για μια σοβαρή προσπάθεια ενοποίησης σε επίπεδο αρχών των διάφορων ιστορικά ιδεολογικών ρευμάτων, της σοσιαλδημοκρατίας, της ριζοσπαστικής αριστεράς και της οικολογίας. Χώροι, που ο καθένας, λόγω της πρότερης φθοράς για διάφορους λόγους, δεν μπορούν να αποτελέσουν ξεχωριστά τον κρίσιμο παράγοντα για τις ανάγκες του λαού και της χώρας στη σημερινή σοβαρή κρίση που αυτή βρίσκεται. Ο συγκερασμός τους, όμως, και η ιδεολογική μετάγγιση του ενός προς τον άλλο χώρο μπορεί να συμπήξει το πλαίσιο εκείνο πάνω στο οποίο θα χτιστεί το πολιτικό υποκείμενο, που χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα και ένα εναλλακτικό ισχυρό, ορθολογικό και παράλληλα ριζοσπαστικό πολιτικό πρόγραμμα στα πλαίσια της κυβερνώσας αριστεράς.

Και παρά το γεγονός, ότι το κείμενο αυτό δεν αποτελεί το πολιτικό πρόγραμμα αυτού του νέου κινήματος, στα πλαίσια του επείγοντος και της ανάγκης για τη μεγαλύτερη δυνατή προετοιμασία αυτού του κρίσιμου εγχειρήματος, καθόσον δεν υπάρχουν περιθώρια οποιασδήποτε αβελτηρίας, θα πρέπει να τονιστούν περαιτέρω κρίσιμα σημεία. Σημεία, πέραν των αρχών και των διαδικασιών, που προβλέπονται σε αυτό για την ενίσχυση και αποκατάσταση του Κράτους Δικαίου, του Κράτους Πρόνοιας, την δημιουργία θεσμών κοινωνικής αλληλεγγύης, την προστασία των συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων, την δημιουργία των μηχανισμών δίκαιας αναδιανομής του εθνικού εισοδήματος και της περιβαλλοντικής προστασίας. Είναι αυτά που αφορούν την αντιμετώπιση των ιδιαίτερων συνθηκών της χώρας μας, που είτε απουσιάζουν, είτε δεν τονίζονται επαρκώς, όπως η ανάγκη αλλαγής και ο νέος προσανατολισμός του παραγωγικού μοντέλου, έτσι ώστε από αμιγώς εισαγωγική χώρα να αποκτήσει ανταγωνιστικά αντισώματα αυτάρκειας, καθώς και η πρόταξη του γεωπολιτικού παράγοντα και δη της ανάγκης μίας νέας εθνικής στρατηγικής για τη θέση της χώρας στη σημερινή παγκόσμια γεωπολιτική ρευστότητα.

Ειδικότερα, η ανάγκη ενός ολιστικού προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας με ενίσχυση της ενδογενούς παραγωγικής βάσης, την εξάπλωση μηχανισμών κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και ελπίδας για τη ζωή των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων και κυρίως της νέας γενιάς, που πολλαπλασιάζονται συνεχώς εξαιτίας της διεύρυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, η οριστική λύση της γάγγραινας του εσωτερικού δανεισμού και φυσικά η χάραξη εθνικής στρατηγικής για τα μείζονα εθνικά ζητήματα και τη θέση της χώρας στον υπό διαμόρφωση πολυπολικό κόσμο, αποτελούν μείζονα προβλήματα για την Ελλάδα και πρώτιστες προτεραιότητες στα προτάγματα του νέου κινήματος.