ΑΜΒΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Του Κων/νου Β. Παυλάκου,

π. Σχολικού Συμβούλου Φιλολόγων

 

«Όποιος δε γεννάει σκοτώνει»

(Ν. Καζαντζάκης: Ο Τελευταίος Πειρασμός, σελ. 479)

            Στο βιβλίο της καθηγήτριας του Παντείου Πανεπιστημίου Α. Γιωτοπούλου-Μαραγκοπούλου «ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑΣ», σελ. 118 διαβάζομε: «Από τον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο υπολογίζονται γύρω στις 300.000 με 400.000 το χρόνο α μ β λ ώ σ ε ι ς  που γίνονται στην Ελλάδα».

Ο ιστορικός Πολύβιος (2^ος αι. π.Χ) θεωρούσε την αποφυγή της γεννήσεως τέκνων ως την αιτία καταπτώσεως του Ελληνισμού, η οποία οδήγησε στην υποταγή στους Ρωμαίους, αφού είχε καταλάβει «την Ελλάδα πάσαν απαιδία και ολιγανθρωπία» [Κων/νου Σπετσιέρη: Θεωρία της Κοινωνίας και του Πολιτισμού, σελ. 303] (απαιδία = ατεκνία, ολιγανθρωπία = έλλειψη αρκετού αριθμού ανθρώπων).

Μέσα από τα δύο προαναφερθέντα ζητήματα (δηλ. τον μεγάλο αριθμό αμβλώσεων και την απαιδία (= ατεκνία), μπορούμε να βοηθηθούμε ώστε να βρούμε κάποια λύση στο υπ’ αριθμ. 1  πρόβλημά μας, το ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ.

Μπορεί, λοιπόν, να καταργηθεί η αποποινικοποίηση των αμβλώσεων και η κάθε γυναίκα να προσέρχεται στις υπάρχουσες δομές του κράτους (νοσοκομεία με τις γυναικολογικές τους κλινικές, βρεφονηπιακοί σταθμοί, νηπιαγωγεία, δημοτικά σχολεία…) και να αφήνει εκεί το βρέφος της αντί να πετάγεται ως έμβρυο στους κάδους των απορριμμάτων. Ιδού πώς αποκτούμε 400.000 το χρόνο νεογέννητα Ελληνόπουλα. Και να δίνει το κράτος κι ένα επίδομα τεκνοποιήσεως,
σ’ αυτές τις γυναίκες, όπως δίνει και στις άλλες που τεκνοποιούν μέσα σε οικογένειες. Αυτά όσον αφορά τις αμβλώσεις.

Το παράδειγμα που προαναφέρθηκε από την ιστορία βοηθάει να μην περιπέσουμε σε υποδούλωση, λόγω του δημογραφικού μας προβλήματος, δηλαδή λόγω της ολιγανθρωπίας. Τα 500 και πλέον χρόνια υποδουλώσεως στους Ρωμαίους να μας γίνουν μάθημα. Όπως μάθημα να μας γίνουν και τα άλλα 500 χρόνια σκλαβιάς στους Τούρκους (Μόνο που στην δεύτερη αυτή σκλαβιά λειτούργησε ένα πλέγμα αιτίων, που δεν το θίγομε τώρα.

Να αναφέρουμε μόνο ότι στα μοναστήρια της επικράτειας ήταν κλεισμένοι 300.000 καλόγεροι, όλοι τους σε άλκιμη ηλικία που μπορούσαν να πολεμήσουν και δεν το έπραξαν).

Τα μέτρα που προείπαμε πρέπει να ληφθούν χωρίς αναβολή.
Αλλιώς, όπως λέει και ο Καβάφης:

«Όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
 η τόλμη κ’ η απόφασίς μας χάνονται∙
ταράτεται η ψυχή μας, παραλύει∙
 κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με τη φυγή».
 «Η μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων έρχεται»!

Θα παραμείνουμε άβουλοι και αδρανείς για να περιπέσουμε σε μία τρίτη σκλαβιά ; ; ;